مقدمه: مقاله حاضر با هدف بررسی رابطه بین کیفیت زندگی و امید به زندگی در بیماران زن مبتلا به سرطان بعد از عمل جراحی صورت پذیرفت.

  روش بررسی: نمونه پژوهش شامل 100 زن مبتلا به سرطان بود که بعد از گذشت 2 سال از عمل جراحی جهت کنترل بیماری هر سه ماه یک بار به پزشک متخصص انکولوژی مراجعه می‌کردند. سن بیماران در محدوده 50-35 سال قرار داشت. فرضیه پژوهش این بود که بین کیفیت زندگی و امید به زندگی رابطه معنی‌داری وجود دارد. طرح پژوهش توصیفی- تحلیلی بود. ابزار پژوهش شامل دو پرسشنامه
1- پرسشنامه امید اسنایدر (10 سؤال) با جهت‌گیری مثبت و منفی که ضریب پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ 70/0 و ضریب پایایی پس از یک ماه 74/0 محاسبه شد . 2- مقیاس کوتاه ارزیابی کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی( WHOQOL-BREEF ) با 26 سؤال در ابعاد سلامت جسمانی، روانی، اجتماعی و محیط زندگی بودکه اعتبار آن 78/. برآورد گردید. آزمون‌های آماری مورد استفاده آمار توصیفی و استنباطی(همبستگی و رگرسیون ) بود.

  یافته‌ها و نتیجه‌گیری: داده‌های پژوهش حاکی از رابطه مثبت و معنی‌دار بین امید به زندگی و کیفیت زندگی بود. بدین صورت که هرچه امید به زندگی بالاتر، کیفیت زندگی نیز مطلوب‌تر خواهد بود و بالعکس. در نتیجه توان پیش‌بینی کیفیت زندگی بهتر از روی امید به زندگی نیز وجود دارد.