جلد 16، شماره 2 - ( فصلنامه بیماری های پستان ایران 1402 )                   جلد 16 شماره 2 صفحات 66-55 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: 1397.386


XML English Abstract Print


1- دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
2- مرکز تحقیقات بهداشت باروری، پژوهشکده بالینی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران ، r.g.soltani@gmail.com
3- پزشک عمومی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
4- جراح قفسه سینه دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
5- مرکز تحقیقات بهداشت باروری دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
چکیده:   (2406 مشاهده)
مقدمه: سرطان پستان شایع‌ترین بدخیمی در زنان در سراسر جهان است. هدف از این مطالعه بررسی عوامل خطر سرطان پستان در زنان 22 تا 63 ساله ارومیه بود.

روش بررسی: از سال 1395 تا 1397، یک مطالعه مورد شاهدی در شمال غربی ایران، شهر ارومیه انجام شد. در مجموع 175 زن مبتلا به سرطان پستان و 172 زن فاقد بیماری مورد مصاحبه قرار گرفتند. اطلاعات جمعیت شناختی و اطلاعات مربوط به عوامل خطر با استفاده از چک لیست جمع آوری شد.

یافته‌ها: بر اساس تحقیقات آماری، نتایج تحلیل رگرسیون لجستیک تک متغیره نشان می‌دهد که زنان مجرد CI: 9 /81 - 3 /44) ،‌5 /95=OR( و زنان با سطح تحصیلات پایین (98/5-38/1  CI:،‌87/2=OR( در معرض خطر بالای سرطان پستان بودند. و همچنین با افزایش مدت زمان درمان جایگزینی هورمونی شانس ابتلا به سرطان پستان افزایش داشت (39/4-41/1 CI:،‌48/2=OR). در مدل نهایی مشخص شد که BMI  بالا (21/1-1/1  CI:،‌1/1=OR) و افزایش تعداد بارداری (74/6-37/1 CI:،‌04/3=OR) به طور قابل توجهی با سرطان پستان مرتبط بود.

نتیجه‌گیری: تحقیقات ما نشان می‌دهد که سن ابتلای افراد به سرطان پستان در این استان در مقایسه با سایر مناطق ایران کمتر است و همچنین زنان با سابقه هورمون‌تراپی و زنان با تعداد بارداری بالا، بیشتر در معرض ابتلا بـه سـرطان پـستان بودنـد. علاوه بر این، ما چندین عامل خطر را برای سرطان پستان شناسایی کرده‌ایم که شامل وضعیت تأهل، سطح تحصیلات، مدت درمان جایگزینی هورمون، سابقه تزریق سیکلوفم، خانه‌دار بودن و سابقه سقط جنین می‌شود.

واژه‌های کلیدی: سرطان پستان، عوامل خطر، زنان
متن کامل [PDF 601 kb]   (1864 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: اپیدمیولوژی
دریافت: 1401/11/7 | پذیرش: 1402/3/22 | انتشار: 1402/4/25

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.